استفاده از میلگردهای آجدار در سازه‌های بتنی به منظور جبران ضعف بتن در کشش، امری اجتناب ناپذیر می‌باشد. با توجه به اینکه طول میلگردهای موجود در بازار در حدود 12 متر است، زمانیکه طول المان سازه‌ای در نظر گرفته شده در طراحی از این مقدار بیشتر در نظر گرفته شود، نیاز است از وصله کردن میلگردها استفاده شود. یکی از مرسوم‌ترین روش وصله میلگرد‌ها استفاده از وصله پوششی است؛ که در این روش طول مشخصی از میلگرد مطابق با ضوابط آیین نامه‌ای روی هم قرار داده شده و توسط سیم آرماتور بندی به یکدیگر بسته می‌شوند. یکی از روش‌هایی که در سال‌های اخیر به منظور بهبود کیفیت و کاهش قیمت وصله میلگردها مورد توجه طراحان و سازندگان قرار گرفته، استفاده از وصله‌های مکانیکی بوده است. از جمله استانداردهایی که به صورت تخصصی به ارزیابی عملکرد وصله‌های مکانیکی پرداخته، استانداردهایی ISO 15835 و ASTM A1034 می‌باشد. در این مقاله ابتدا به بررسی و مقایسه استانداردهای بین المللی و مبحث نهم مقررات ملی ساختمان در زمینه وصله‌های مکانیکی، با تمرکز بر دو استاندارد مذکور، پرداخته شده است. در ادامه نیز به ارزیابی مطالعات آزمایشگاهی انجام شده در این زمینه پرداخته و نتایج آنها با حدود تعیین شده توسط استانداردهای بین المللی مقایسه شده است.