پیوستگی بین میلگرد و بتن، از مؤلفه‌های اساسی در رفتار مکانیکی سازه‌های بتن مسلح به شمار می‌رود و نقش تعیین‌کننده‌ای در انتقال تنش‌های کششی و فشاری میان دو جزء اصلی این نوع سازه‌ها ایفا می‌کند. این پیوستگی علاوه بر جلوگیری از لغزش میلگرد درون بتن، موجب حفظ یکپارچگی اعضای سازه‌ای و تضمین عملکرد مناسب آن‌ها در شرایط بهره‌برداری و بارگذاری‌های مختلف می‌شود. یکی از راهکارهای پرکاربرد برای تأمین این پیوستگی، استفاده از قلاب در انتهای میلگردهاست. قلاب‌ها به‌ویژه در نواحی بحرانی سازه، محل وصله‌ها و یا جایی که امکان تأمین طول مهاری مستقیم وجود ندارد، نقش پررنگ‌تری پیدا می‌کنند. عملکرد قلاب در ایجاد مهار کافی تحت تأثیر مجموعه‌ای از عوامل قرار دارد که ازجمله می‌توان به قطر و نوع میلگرد، زاویه و شعاع قلاب، مقاومت فشاری بتن، طول مهاری خالص، پوشش بتن و شرایط بارگذاری اشاره کرد.در این مقاله با مرور نظام‌مند مطالعات پیشین، مکانیسم انتقال نیرو در ناحیه قلاب و عوامل اثرگذار بر ظرفیت مهاری آن تحلیل شده است. همچنین رفتار پیوستگی در شرایط بارگذاری گوناگون از جمله بارگذاری یکنواخت، بارگذاری چرخه‌ای و بارهای لرزه‌ای در نواحی بحرانی بررسی می‌شود. مقایسه روابط و ضوابط آیین‌نامه‌های معتبر نظیر ACI318 و Eurocode2 با نتایج حاصل از تحقیقات آزمایشگاهی نشان می‌دهد که اگرچه پیشرفت‌های قابل توجهی در این حوزه به دست آمده، اما همچنان ابهامات و چالش‌هایی در برآورد دقیق طول مهاری قلاب‌ها وجود دارد. هدف اصلی این پژوهش، ارائه دیدگاهی جامع از یافته‌های گذشته و فراهم‌سازی زمینه‌ای علمی برای بهینه‌سازی طراحی طول مهاری قلاب‌ها در سازه‌های بتن مسلح است.