این پژوهش به بررسی کمی و کیفی اثر استفاده از میراگرهای جرمی فعال و میراگرهای جرمی غیرفعال بر کاهش پاسخ لرزه‌ای سازه‌های فولادی در سه ارتفاع مختلف شامل قاب‌های ۳، ۶ و ۹ طبقه می‌پردازد. با استفاده از شبیه‌سازی عددی و تحلیل دینامیکی غیرخطی تاریخچه زمانی، سازه‌ها تحت مجموعه‌ای از رکوردهای زلزله نزدیک و دور از گسل مورد ارزیابی قرار گرفتند. معیارهای اصلی سنجش عملکرد شامل جابجایی نسبی و مطلق بام و همچنین برش پایه در شرایط وجود یا عدم وجود میراگر بودند. نتایج به‌دست‌آمده نشان می‌دهد که استفاده از میراگر فعال به‌طور قابل‌توجهی کارآمدتر از نوع غیرفعال عمل می‌کند؛ به‌گونه‌ای که میراگر فعال موجب کاهش ۳۵ تا ۶۱ درصدی در جابجایی بام و کاهش ۳۰ تا ۶۵ درصدی در برش پایه شده است. در مقابل، میراگر غیرفعال توانسته است جابجایی بام را بین ۱۶ تا ۴۵ درصد و برش پایه را بین ۳۰ تا ۵۶ درصد کاهش دهد. این اختلاف عملکرد نشان‌دهنده نقش سیستم کنترل فعال در بهبود عملکرد لرزه‌ای، خصوصاً در سازه‌های بلندتر است؛ چرا که در این سازه‌ها میزان انرژی ورودی زلزله و نیاز به کنترل ارتعاش بیشتر می‌باشد. اهمیت این تحقیق در ارائه رویکردی کارآمد برای افزایش ایمنی و تاب‌آوری لرزه‌ای سازه‌ها، کاهش خسارت‌های سازه‌ای و اقتصادی ناشی از زلزله و کمک به توسعه راهکارهای نوین کنترل ارتعاش نهفته است. نوآوری پژوهش نیز در مقایسه مستقیم و مرحله‌به‌مرحله کارایی میراگرهای فعال و غیرفعال در ارتفاع‌های مختلف سازه‌ای و تحلیل دقیق تأثیر آن‌ها بر شاخص‌های کلیدی پاسخ لرزه‌ای است.