پایداری شیب‌ها از موضوعات محوری و چالش‌برانگیز مهندسی ژئوتکنیک است که انتخاب روش تحلیل مناسب در آن، تأثیر مستقیمی بر ایمنی و اقتصادی بودن طرح دارد. این پژوهش با هدف ارزیابی نظام‌مند قابلیت اطمینان روش‌های مختلف تعادل محدود در تعیین ضریب ایمنی شیب‌ها، یازده روش متداول (شامل روش‌های معمولی یا فلنیوس، بیشاپ ساده‌شده، جانبو ساده‌شده و اصلاح‌شده، اسپنسر، سپاه مهندسین، لو-کارافیات، مورگنسترن-پرایس و سارما در دو نسخه ساده و غیرعمودی) را در نه سناریوی مختلف مورد بررسی قرار داده است. سناریوها طیفی از شرایط ساده (خاک همگن خشک) تا پیچیده (خاک غیرهمگن لایه‌ای همراه با جریان آب زیرزمینی و بار لرزه‌ای) و همچنین حالت شیب مهاربندی‌شده را پوشش می‌دهند. نتایج نشان داد که در شرایط ساده، اختلاف بین روش‌ها ناچیز است. اما با افزایش پیچیدگی، این اختلاف به‌طور چشمگیری تشدید می‌شود. در تمامی سناریوهای پیچیده، روش سارما غیرعمودی به‌طور مداوم بالاترین مقادیر ضریب ایمنی و قابلیت اطمینان را ارائه نمود که نشان‌دهنده برتری آن در مدل‌سازی شرایطی با ناهمگنی، ناپیوستگی و بارهای دینامیکی است. در بحرانی‌ترین سناریو (ترکیب ناهمگنی، آب و زلزله)، تنها این روش ضریب ایمنی بالاتر از ۱ را پیش‌بینی کرد، در حالی که اکثر روش‌های دیگر وضعیت ناپایداری را نشان دادند. همچنین روش‌های ساده‌شده‌ای مانند فلنیوس و جانبو ساده‌شده، عموماً محافظه‌کارانه‌ترین و در برخی موارد غیرایمن‌ترین نتایج را تولید کردند.
